ميروم شايد فراموشت کنم

با فراموشي هم اغوشت کنم

ميروم از رفتن من شاد باش

از عذاب ديدنم ازاد باش

 گر چه تو تنها تر از من ميشوي

 ارزو دارم شبي عاشق شوي

 ارزو دارم بفهمي درد را

حاصل برخورد هاي سرد را

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا خبراز سرزنش خار جفانیست تورا

رحم بر بلبل بی برگ نوا نیست تورا التفاتی به اسیران بلا نیست تورا

ما اسیر غم اصلا غم ما نیست تورا با اسیر غم خود رحم چرانیست تورا

شب به کاشانۀ اقیار نمی باید بود غیر را شمع شب تار نمی باید بود

همه جا با همه کس یار نمی باید بود یار حق یار دلازار نمی باید بود

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد

جز تو کسی در نظر خلق مرا خار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد هیچ سنگین دل بی داد دل این کار نکرد

چشم امید به روی توگشادن غلط است جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

رفتن ولاست ز کوی تو ستادن غلط است

تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم چون شود خاک بران خاک زارت باشم

مدتی هست که حیرانم وتدبیری نیست عاشق بی سرو سامانم و تدبیری نیست

از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست خون دل رفته زدامانمو تدبیری نیست

مدتی هست که در آزارمو میدانی تو به کمند تو گرفتارمو می دانی تو

از غم عشق تو بیمارمو میدانی تو داغ عشق تو به جان دارمو می دانی تو

خون دل ازمژ می بارمو می دانی تو از برای تو چنین زارمو میدانی تو

مکن آن نوع که آزورده شوم از خویت دست بر دل نحمو پابکشم از کویت

گوشه ای گیرمو من برم نیایم سویت نکنم بار دگریاد بده دلجویت

دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت

بشنو پند و مکن قصد دل آزوردۀ خویش ورن بسیار پشیمان شوی از کردۀ خویش

جان من این روشی نیست که نیکو باشد پس چه با من نشوی یار چه می پرهیزی

یار شو بامن بیمار چه می پرهیزی چیست مانع زمن زار چه می پرهیزی

تو خوشا لعل شکر باش چه می پرهیزی

مسکنم ساکن صحرای فنا می داند همه کس حال من بی سر و پا می داند

پاک بازم همه کس حول مرا می داند عاشقی همچو مدد نیست خدا می داند

چند آمار جفای تو ستمگر باشم چند پیش تو به قدر از همه کمتر باشم

از تو چند ای بت بد کیش مکدر باشم می روم تا در سجود بتی دیگر باشم

بارگر سجده کنم پیشه تو کافر باشم